Wegennet

Turkije is voor Nederlandse automobilisten een land van heel andere schaal dan thuis. Van de Egeïsche kust tot het Anatolische hoogland en de bergachtige oostgrens beslaat het land afstanden die je in Nederland nooit rijdt. De snelwegen, de zogenoemde otoyols, verbinden de grote steden met moderne gescheiden rijbanen. Alle tolgelden worden uitsluitend elektronisch afgerekend via een HGS-transponder, een systeem zonder contante betaling of slagboom waar je even stopt. Wie zonder geladen transponder een otoyol oprijdt, krijgt automatisch een boete via camera. Bezoekers kopen een HGS-sticker bij een PTT-postkantoor of een tankstation en laden daar tegoed op. De Osmangazi Bridge en de Yavuz Sultan Selim Bridge over de Bosporus zijn afzonderlijke tolkruisingen met een fors tarief. Controleer actuele tarieven voor vertrek, want die wijzigen regelmatig.

Buiten de snelwegen loopt de kwaliteit sterk uiteen: van goede tweebaanswegen tot smalle, bochtige bergwegen in het oosten. De maximumsnelheid bedraagt 50 km/u binnen de bebouwde kom, 90 km/u op gewone wegen en 120 km/u op de snelweg. Het toegestane alcoholpromillage is 0,05 procent. De minimumleeftijd om te rijden is 18 jaar. In de winter zijn sneeuwkettingen verplicht waar bebording dat aangeeft, en voor voertuigen die door het oosten rijden zijn winterbanden sterk aanbevolen. Rijden in Istanbul vraagt geduld: de stad behoort tot de drukste ter wereld en buiten de spits rijden of de ringwegen gebruiken scheelt aanzienlijk.

Nederland kent geen wegen zoals de D400 langs de Middellandse Zeekust ten oosten van Antalya, waar smalle kustroutes langs kliffen, pijnbossen en kleine havenstadjes lopen. Nog opvallender voor Nederlandse rijders is het rijgedrag: inhalen op tweebaans wegen met beperkt zicht is gangbaar, en rijstrookdiscipline op secundaire wegen is wisselend. Dat vraagt een andere rijstijl dan de meeste Nederlanders gewend zijn.